Os 7 trastornos máis frecuentes en adolescentes

1- Trastornos de ansiedade

Os trastornos de ansiedade son os máis comúns na adolescencia.

  Incluen:

•Ataques de pánico.

•Fobias.

•Trastorno obsesivo compulsivo.

•Trastorno por estrés post-traumático.

•Trastorno de ansiedade xeneralizada.

2- Depresión

A depresión maior pódese dar tanto na adolescencia como na infancia.  

Danse cambios en:

•Emocións: tristura, choros, baixa autoestima.

•Pensamentos: crenzas de fealdade, pouco valor ou incapacidade para facer actividades.

•Bienestar físico: cambios no apetito ou patróns de sonoo.

•Motivación: descenso das calificacións, falta de interese nas actividades lúdicas.

3- Trastorno bipolar

Caracterizase por cambios de humor esaxerados entre depresión e manía (unha alta excitación).

 Poden surxir períodos de excitación moderada.

4- Falta de atención/hiperactividade

Sen dúbida, o TDAHfi sobrediagnosticado nestes derradeiros anos. hoxe, crese que e da nun 5% de adolescentes.

Un adolescente con hiperactividade non ten capacidade de atención, é impulsivo e tende a distraerse fácilmente.

5- Trastornos de conduta

Este trastorno caracterizase pola unha actuación impulsiva e destrutiva.

Os adolescentes poden violar os dereitos dos demáis e as regras da sociedade.

Exemplos:

•Roubos.

•Agresións.

•Mentiras.

•Vandalismo.

•Incendios.

6- Trastornos na alimentación

A anorexia nerviosa afecta aproximadamente ao 1% das rapazas adolescentes e a un número menor de paraces.

Pode afectar gravemente na alimentación e é importante tratalo o antes posible e coa axuda dun profesional.

Os adolescentes con bulimia varían do 1-3% da poboación e como na anorexia, é conveniente intentar previr o aumento do peso.

7- Esquizofrenia

 Tende a comezar ao final da adolescencia ou principios da idade adulta.

Pode ser un trastorno terrible con consecuencias moi negativas para a calidade de vida da propia persoa e o seu arredor.

   

 Os adolescentes con períodos psicóticos poden ter alucinacións, aislarse ou crear a pérdida de contacto coa realidad, entre outros síntomas.

Influencia da comida no cerebro humano

Neurociencia, as emocións

Historia da psicoloxía

Oliver Sacks, neurólogo

Persoa, neurólogo arriscado e emprendedor do que merece a pena ler.

Biógrafía: http://www.biografiasyvidas.com/biografia/s/sacks.htm

Artigo sobre Oliver, a derradeira aventura: http://www.elmundo.es/ciencia/2015/03/02/54f0e0d8e2704e64128b456c.html

O trastorno bipolar

Buscando información sobre este tipo de trastorno atopei a mellor maneira de explicalo, dende un caso real, que lle sucedera a alguén que puidese se puidese explicar dende unha xerga máis doada do que pode ser o día a día con esta enfermidade.

Carlos era un joxen médico de 29 anos cando o seu pai, Francisco, se suicidou. Inxeríu un bote de pastillas e rematou así ca súa vida, dividida entre a depresión e a euforia.

Ol síndrome bipolar mezclouse coas situacións de vida que, sen o trastorno bipolar, non acostuman a chegar a eses extremos.

Ao final, Carlos, xa un excelente médico, caeu nunha situación de subidas e baixadas emocionais.

Casualidades da vida fixeron que a bipolaridade heredada sorprenderano mentras se preparaba como psiquiatra. Un problema ca súa esposa hundiuno nunha depresión e uns compañeiros, sen coñecer ese antecedente familiar, recomendaronlle que subise o ánimo con recaptadores de serotonina, un tipo de medicamento que está prohibido para as persoas bipolares.

De súpeto, Carlos sentía impulsos de conducir a toda velocidade. “Sentín moita enerxía. Ría, cantaba, bebía moito alcohol e podía moverme sen parar. Eso é, sentíame imparable”, contou el. 

Súa irmá inyectoulle cando durmía un sedante e llevarono nunha ambulancia ao hospital. Pois conseguira preocupar a toda a súa familia e amigos co seu carater agora presente. Comezaba un período de cambios.

“Foi como estar no inferno, peor que estar no cárcere. Os meus compañeiros amarrabanme e mirabanme coma a un animal”, dixo Carlos sin reserva algunha, vestido co pixama y con dous paquetes de Marlboro na man.

Agora Carlos está entrando na depresión, según o seu propio diagnóstico. Notábao porque sentía moitas ganas de comer, sobre todo chocolate, como se o propio corpo lle pedira esa substancia anímica chamada serotonina, que inflúe no humor.

Increíble os efectos deste trastorno, para coñcer máis desta historia basta so con clicar neste enlace: http://www.nacion.com/nacional/trastorno-bipolar-psiquiatra-hamaca-propia_0_1362263771.html

Parkinson

Alzheimer

Efecto do alzheimer sobre o cerebro

Enfermidades neurolóxicas

Realizouse un debate sobre as enfermidades neurolóxicas, cunha boa explicación da demencia e outras enfermidades, as máis comúns e outras sedundarias. Aclarando síntomas e causas. Enfermidades hereditarias. Lugares característicos con xenes que provocan enfermedidades. E outros temas interesantes das enfermidades neurolóxicas.



Podes acceder as partes seguintes do debate a través destes enlaces:
Parte 2: https://www.youtube.com/watch?v=bfLvfNShruw
Parte 3:https://www.youtube.com/watch?v=v39eWOjq8Oc

Os soños

NEUROPSICOLOXÍA

Os soños constitén unha experiencia humana universal e supoñen un reto para o seu estudo, desde a neurociencia, a consciencia, as emocións... Deste xeito, os soños foron abordados desde varios puntos de vista, desde a fisolosfia hasta a medicina pasando por psiquiatría, psicoloxía, inteixencia artificial, modelos de redes neuronaes, psicofisioloxía ou a neurobioloxía.
Planteanse uns modelos da función biolóxica dos soños e o que participa neles, sobe todo aqeles basados nos procesos de consolidación da memoria e olvido, e o xeito que esta (a memoria) se expresa  a traves dos soños, ou tamén o porqué de que os soños liberen certas represións propias.
Os modelos actuais sobre a neurobioloxía e a neuropsicoloxía das fases REM do soño e a sua diferenciación con estados de vixilia.
Neuroboloxicamente falando, os soños relacionanse co papel da acetilcoina, e neuropsicoloxicamente, coa activación de rexións límbicas e paralímbicas, a activación dos ganglios basales e de áreas corticais de modalidade específica.
Os soños poden considerarse como un estado  de consciencia caracterizado por un reducido control sobre o se contido, imaxes visuais e a activación da memoria. Mediado por incentivos motivacionais e certos detalles emocionais.

Acerca das bases fisiolóxicas do soño e o seu estado de vixilia, concretando máis no seu desenvolvemento: http://www.neurowikia.es/content/bases-fisiologicas-del-sueno-y-la-vigilia

LIBRO: "Neurociencia para Julia" de Xurxo Mariño

Julia es ti. Xurxo guíate para que atopes a esencia do teu ser tratando temas nos que expón os segredos da actividade eléctrica e química que da lugar a túa mente.

"O corpo principal dunha neurona coas súas dendritas é como unha cabeza con miles de orellas. Cada orella representa a cada unha das sinapses que recibe esa célula, e en cada unha delas a neurona está “escoitando” unha mensaxe que significa “excitación” ou “inhibición” (dependerá do tipo de orella). ¿Que fai a neurona? ¿Excitase ou inhibese? Julia, o que faga a neurona en cada momento dependerá da suma das mensaxes que reciba por todas as orellas. Se esa suma inclina a balanza cara o lado da excitación, enton xerará no comenzo do seu axón novos potenciais de acción. Pola contra, se a balanza se inclina cara o lado da inhibición, quedará “calada” ata que a cousa cambie."

Este fragmento anterior é un exemplo do libro, que mostra como vai a ir avanzando, pero contén moitos máis temas que a calquera con interese neste campo e con ganas de analizar e comprenderse a si mesmo lle gustaría ler.

Cada capitulo é dedicado a un tema que realmente requeriría un libro enteiro, pero un tema interesante é o tratado no capitulo 13,  “o misterio do soño,” describese como o teu eu renace cada mañá ao despertar, todas as fases do soño, como se observan estas nos experimentos e cales son as teorías máis importantes sobre a súa función. Sempre me pareceu un bo tema a tratar e una das curiosidades mais complexas para tratar e comprender, xa só polo feito de que o noso cerebro cree estas "obras de teatro" nese momento para expulsar ou máis ben mostrar cousas internas, desexos e preocupacións. A forma na que disfraza os feitos, eso si que é digno de estudar. O cerebro xamáis deixará de sorprenderme.

Funcións das diferentes areas do cerebro

Orixes e avance na historia

Expresións faciais das emocións

A expresión facial de emocións ten unha importante función social que facilita a interacción entre as persoas. Este proceso ten unha base neurolóxica. Pero ata hoxe aínda non se coñecen os efectos da experiencia sobre as emocións.

Un estudo analiza o papel que ten a experiencia para recoñecer a expresión facial das emocións e a dirección que as experiencias positivas e negativas poderían ter sobre a percepción emocional. As estructuras que soportan a capacidade de recoñecer emocións pasan por un período sensible na adolescencia, cando a experiencia que adquirimos ten un maior impacto sobre o lado emocional.

Experiencias de abuso, neglixencia, guerras ou estrés xeran un curso cara  a rabia e tristeza. Así, as experiencias positivas levan a unha expresión de alegría. Só cando as persoas son capaces de usar a expresión facial das emocións como un método de comprensión e expresión poden interactuar mellor cos seu arredor.

Efecto da música sobre o noso cerebro

"Somos o que somos cá música y pola música"

A música é considerada un dos elementos que causan máis pracer na vida. Libera dopamina no cerebro así como os alimentos, fármacos e o sexo. Son un circuito cerebral estímulos dependentes, é dicir, un sistema que consiste en estruturas cerebrais que controlan as respostas fisiolóxicas a estímulos emocionais. Estudos están activación a estímulos revelan unha superposición significativa entre as súas áreas, o que nos leva a pensar que todos activar un sistema común.

"As áreas clave que están implicados son o control e os movementos. Unha hipótese afirma que esta é a razón pola que a música se desenvolveu: para axudar a todos a movernos xuntos"

Os mecanismos neurais da percepción da música: unha vez que os sons impactan no ouvido, son transmitidos ao tronco cerebral e logo ao córtex auditivo primario, estes impulsos viaxan a redes do cerebro importantes para a percepción da música, pero tamén para o almacenamento da música que se escoitou antes. A resposta do cerebro aossons é acondicionada polo que escoitamos antes, xa que o cerebro ten unha base de datos almacenados e proporcionados por todos os sons familiares.

A musicoterapia, a través do uso clínico de música, busca activar procesos fisiolóxicos e emocionais que permitan estimular as funcións prexudicadas e melloralas. Hai resultados importantes en pacientes con trastornos de movemento, dificultade da fala producto dun accidente vascular cerebral, demencia, trastornos neurolóxicos e nenos con necesidades especiais.

"As persoas cantan e bailan xuntas en todas as culturas. Sabemos que o facemos hoxe e seguiremolo facendo no futuro. Tamén podemos imaxinar que tamén o facían os nosos ancestros, ao redor do lume, hai miles de anos"

Relación da neuroloxía ca filosofía e ca tecnoloxía

Non hai dúbida de que a interacción e a influencia entre a ciencia e a filosofía foron máis evidentes nos tempos antigos que hoxe. Con todo, a filosofía non cesou de ser influenciada pola ciencia do tempo. Máis recentemente, a filosofía da ciencia foi influenciada pola lóxica, a historia, a socioloxía, a teoría da evolución e das ciencias cognitivas.

• ¿Por qué a neurociencia é relevante para a  filosofía?

Porque é a ciencia que estuda a nosa capacidade de coñecer e pensar, e  o coñecemento do medio, necesario para a supervivencia e é a base para as facultades máis elevadas de pensamento, polo que é normal que o cerebro teña un papel activo na filosofía . Se pensamos que a filosofía é buscar o fundamento racional do noso cognitivas, crenzas morais e estéticas, implica que sexa importante e relevante a preocupación sobre as partes do corpo que están implicados no pensamento.

• O coñecemento que aportan as neurociencias afecta a todas as ramas da filosofía. É difícil pensar que calquera sistema filosófico pode ser inmune aos avances da neurociencia. Polo tanto, este tipo é chamado 'NeuroFilosofía' e implica unha interacción entre culturas científicas e humanísticas. En canto á relación entre as culturas científicas e humanísticas, trátase de atopar puntos comúns e non afastalos máis,  con todas as súas vantaxes e inconvenientes.
• Relevancia da tecnoloxía no papel que as neurociencias teñen na filosofía

Métodos tecnolóxicos que proporcionaron coñecementos sobre o cerebro antes non tiñamos. Por exemplo, exames de resonancia magnética permitenos saber a base de algunhas funcións mentais, incluíndo reaccións emocionais a situacións diferentes. Isto implica que a neurociencia pode responder a preguntas que foron respondidas pola filosofía durante anos. A neurociencia ten datos suficientes para explicar o que significa saber algo, ter crenzas, ignorar algo ou errar. Con todo, o crecemento da tecnoloxía, especialmente a tecnoloxía da información, é o que creou a dependencia da tecnoloxía sobre a mente.